Van herte dank: zonder uitstel wilde ik u dit woord toespreken. Neen, voor de schade,[2] die het opnemen van stukken uit uwen rijken voorraad mijn werk zou mogen veroorzaken, hoef ik niet bang te zijn. Wie Het Meezennestje, Een Bonke kersen kind, 't Kindeken van de Dood en meer andere gedichten in eene bloemlezing van Noord- en Zuid-nederlandsche schrijvers misplaatst mocht achten, zou toonen óf weinig smaak, óf veel ergenlijke partijdigheid te bezitten! Eilaes! Wat heeft deze laatste “Unholdin” ons, Vlamingen, al kwaad gedaan... Wat mij betreft, ofschoon ik niet gewoon ben er doekjes om te doen en mijn oordeel vrank en vrij pleeg uit te spreken, om 't even wien 't rake, ik heb het steeds betreurd, dat Gezelle, Rodenbach en anderen stelselmatig uit onze schoolboeken gesloten bleven. Niet, dat ik alle Westvlaamsche dichters in zulke mate vereere, verre van daar! Evenmin als alle Noord-Nederlanders. Toch heb ik, sedert ik leeraar ben, dat is van 1880 af, nooit nagelaten mijne talrijke leerlingen menig stuk uit uwe en Rodenbach's gedichten voor te lezen, en bij voorkeur de drie welke ik hooger noemde. Thans moet ik - kost wat kost - in mijn werk, met die uitsluitingspolitiek (!) afbreken. Zoo doe ik ook met het oog op Servaes Daems, Claeys, Bols, J. B. Martens, Bets, en anderen. - Over’t woord Volkskunde, dat ik niet als een vertaling van ‘t engelsche Folkolore,[3] maar als een equivalent van het Duitsche Volkskunde tracht in te burgeren, kunt gij gelijk hebben. A propos van Volkskunde, eerlang zal ik - denk ik - daarin eenige rijmen geven, bij het ruilen of mangelen, onder de kinderen in Brabant en Vlaanderen in zwang, en daarbij een en ander weten meê te deelen, omtrent het (?) stokkertje, stokkertje, dat gij in Loquela hebt opgenomen.[4] Ik zal het gebruik van den stok bij ruilingen even aanraken. Ik heb er iets over ontdekt. -Jammer dat de nieuwe uitgave Kerkhofblommen niet is verschenen. Misschien vond ik er nog iets in voor mijne boeken. Nog eens dank!