…
'T is dan dat ze beginnen te groeien.
En als ze beginnen te bollen.
Ze beginnen, dan te knollen.
Hertelijke groet.
J Storme
p1
p2
s.d., Lichtervelde, Jules Storme aan [Guido Gezelle]
| < | Resultaat 2663 van 2965  | > |
|---|
…
'T is dan dat ze beginnen te groeien.
En als ze beginnen te bollen.
Ze beginnen, dan te knollen.
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Storme, Jules |
|---|---|
| Datums | ° Hansbeke, 25/02/1871 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | landbouwingenieur; handelaar; gemeenteraadslid |
| Bio | Jules Storme werd geboren op 25 februari 1871 in Hansbeke. Op zestienjarige leeftijd stuurde hij stuurde hij Guido Gezelle reeds woorden op. Hij studeerde landbouwingenieur aan de Katholieke Universiteit Leuven (1891-1894). Als student was hij actief als hoofdredacteur van "Ons Leven" en onderhield hij verder contact met Gezelle. Na zijn studies werkte hij in de meststoffenhandel in het bedrijf van zijn vader in Lichtervelde. Op zijn initiatief verscheen in 1896 de "Gazette van Lichtervelde", een voortzetting van eerdere publicaties als "De Waarheid". Vanaf 1897 leidde hij de Katholieke Burgersgilde van Lichtervelde. In 1904 trouwde hij in Moeskroen met Julienne Maroy, met wie hij vijf kinderen kreeg. Naast zijn professionele activiteiten was hij ook politiek actief: hij werd gemeenteraadslid en schepen van Lichtervelde, provincieraadslid en voorzitter van de Provinciale Geldelijke Commissie. Hij stichtte de West-Vlaamse ElektriciteitsMaatschappij en de Brandverzekeringen van Brugge en Lichtervelde. Jules Storme overleed onverwacht op 5 mei 1927 te Brugge. |
| Relatie tot Gezelle | zanter (WDT); correspondent; studentenbeweging |
| Bronnen | Geneanet; Georges Vandewalle, De familie Storme te Lichtervelde, Lichtervelde. In: Heemkundige Kring Karel van de Poele: (1997) |
| Naam | Storme, Jules |
|---|---|
| Datums | ° Hansbeke, 25/02/1871 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | landbouwingenieur; handelaar; gemeenteraadslid |
| Bio | Jules Storme werd geboren op 25 februari 1871 in Hansbeke. Op zestienjarige leeftijd stuurde hij stuurde hij Guido Gezelle reeds woorden op. Hij studeerde landbouwingenieur aan de Katholieke Universiteit Leuven (1891-1894). Als student was hij actief als hoofdredacteur van "Ons Leven" en onderhield hij verder contact met Gezelle. Na zijn studies werkte hij in de meststoffenhandel in het bedrijf van zijn vader in Lichtervelde. Op zijn initiatief verscheen in 1896 de "Gazette van Lichtervelde", een voortzetting van eerdere publicaties als "De Waarheid". Vanaf 1897 leidde hij de Katholieke Burgersgilde van Lichtervelde. In 1904 trouwde hij in Moeskroen met Julienne Maroy, met wie hij vijf kinderen kreeg. Naast zijn professionele activiteiten was hij ook politiek actief: hij werd gemeenteraadslid en schepen van Lichtervelde, provincieraadslid en voorzitter van de Provinciale Geldelijke Commissie. Hij stichtte de West-Vlaamse ElektriciteitsMaatschappij en de Brandverzekeringen van Brugge en Lichtervelde. Jules Storme overleed onverwacht op 5 mei 1927 te Brugge. |
| Relatie tot Gezelle | zanter (WDT); correspondent; studentenbeweging |
| Bronnen | Geneanet; Georges Vandewalle, De familie Storme te Lichtervelde, Lichtervelde. In: Heemkundige Kring Karel van de Poele: (1997) |
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Depla, Alfons |
|---|---|
| Datums | ° Ruddervoorde, 16/06/1860 - ✝ 's- Gravenhage, 14/10/1924 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | arts; provincieraadslid; redacteur; auteur |
| Verblijfplaats | Nederland |
| Bio | Alfons Depla werd geboren te Ruddervoorde 16 juni 1860. Hij liep school in het Sint-Jozefscollege te Tielt en was er actief in de flamingantische lettergilde. In 1878 begon hij zijn studies geneeskunde aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij promoveerde er in 1884 tot doctor in de geneeskunde. Als student richtte hij in 1879 een toneelgroep, de Leuvense Spelersgilde, op. Hij was betrokken bij de oprichting van de Westvlaamse Club, was lid van 'Met Tijd en Vlijt' en van het Davidsfonds. Hij was betrokken bij de stichting van tijdschriften zoals Kwaepenninck, De Tassche (1881) en Onze Vlaamsche Wekker (1882). Verder was hij ook actief bij de almanak 't Manneke uit de Mane. Hij was lid van 'De Swighende Eede', het geheime genootschap rond Hugo Verriest en eerst redactielid en later uitgever (1898-1907) van De Vlaamsche Vlagge. Hij was medeoprichter en penningmeester van het 'West-Vlaams Oud-Hoogstudentenverbond '(1886) en schreef als auteur in Dietsche Warande en Belfort en De Nieuwe Tijd. Hij was één van de stichters van het tijdschrift Biekorf, waarvoor hij ook artikels schreef. Op professioneel vlak vestigde hij zich als arts te Kortrijk. Samen met chirurg Emiel Lauwers stichtte hij in 1888 de Sint-Antoniuskliniek, een privéinstelling met lekenzusters. In 1891 huwde Alfons met Helena Maria Dutoit uit Wevelgem. Zij stierf in het kraambed bij de geboorte van hun vierde kind op 3 juni 1896. Het meisje werd naar haar moeder Maria Helena genoemd. Het echtpaar woonde toen in de Doornijkstraat (Doornikstraat) te Kortrijk. Depla was sociaal geëngageerd en stichtte in Kortrijk samen met zijn vriend Edouard De Gryse de Kortrijkse Gilde der Ambachten, de basis van de christelijke arbeidersbeweging. Als politicus zetelde hij in de provincieraad voor de arbeidersvleugel van de katholieke partij (1894-1900). Voor zijn activiteiten tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij na de oorlog bij verstek ter dood veroordeeld. Hij was ondertussen naar Nederland gevlucht. Depla overleed te 's-Gravenhage op 14 oktober 1924. |
| Links | [wikipedia], [dbnl] |
| Relatie tot Gezelle | medestichter van Biekorf |
| Bronnen | https://nevb.be/index.php?title=Depla,_Alfons&mobileaction=toggle_view_desktop |
| Naam | Storme, Jules |
|---|---|
| Datums | ° Hansbeke, 25/02/1871 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | landbouwingenieur; handelaar; gemeenteraadslid |
| Bio | Jules Storme werd geboren op 25 februari 1871 in Hansbeke. Op zestienjarige leeftijd stuurde hij stuurde hij Guido Gezelle reeds woorden op. Hij studeerde landbouwingenieur aan de Katholieke Universiteit Leuven (1891-1894). Als student was hij actief als hoofdredacteur van "Ons Leven" en onderhield hij verder contact met Gezelle. Na zijn studies werkte hij in de meststoffenhandel in het bedrijf van zijn vader in Lichtervelde. Op zijn initiatief verscheen in 1896 de "Gazette van Lichtervelde", een voortzetting van eerdere publicaties als "De Waarheid". Vanaf 1897 leidde hij de Katholieke Burgersgilde van Lichtervelde. In 1904 trouwde hij in Moeskroen met Julienne Maroy, met wie hij vijf kinderen kreeg. Naast zijn professionele activiteiten was hij ook politiek actief: hij werd gemeenteraadslid en schepen van Lichtervelde, provincieraadslid en voorzitter van de Provinciale Geldelijke Commissie. Hij stichtte de West-Vlaamse ElektriciteitsMaatschappij en de Brandverzekeringen van Brugge en Lichtervelde. Jules Storme overleed onverwacht op 5 mei 1927 te Brugge. |
| Relatie tot Gezelle | zanter (WDT); correspondent; studentenbeweging |
| Bronnen | Geneanet; Georges Vandewalle, De familie Storme te Lichtervelde, Lichtervelde. In: Heemkundige Kring Karel van de Poele: (1997) |
 | (C) 2020 CTB -
KANTL | Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren Koningstraat 18 | b-9000 Gent | Belgium | E ctb@kantl.be | T +32 (0)9 265 93 50 | F +32 (0)9 265 93 49 |  |
 |
