| < | Resultaat 2491 van 2965  | > |
|---|
Frans Mets
student in geneeskunde.
Nieuwkerken (Waas)
Ued, zij hartelijk dank gezeid om de bijdrage[1] voor ”Ons Leven.” Het handschrift zal terug gestuurd, te zamen met de drukproef, waar Ued. naar vraagt.
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Mets, Frans; Franz |
|---|---|
| Datums | ° Temse (Sint-Niklaas), 01/05/1874 - ✝ Lier, 10/04/1955 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | dokter; gemeenteraadslid; auteur |
| Bio | Frans Mets werd geboren in Temse op 1 mei 1874. Hij studeerde geneeskunde aan de Katholieke Universiteit Leuven van 1894 tot 1900. Tijdens zijn studententijd was hij secretaris van het Taal- en Letterlievend Studentengenootschap Met Tijd en Vlijt en redacteur van het tijdschrift "Ons Leven" (1898). In die periode stond hij in contact met Guido Gezelle. Hij gaf een lezing over de geschiedenis van Met Tijd en Vlijt. Hij was verder medewerker van "De Student", "Jong Dietschland" en "Dietsche Warande en Belfort". Na het afronden van zijn studies vestigde Mets zich als arts in Lier. Daar engageerde hij zich sterk in het culturele en maatschappelijke leven: hij was voorzitter van het Davidsfonds en van het Rode Kruis, en hij zetelde als gemeenteraadslid voor het Vlaams Nationaal Blok. Hj was de auteur van enkele geneeskundige brochures. In december 1923 werd zijn toneelversie van Wisemans "Fabiola" opgevoerd in Lier. Frans Mets overleed in Lier op 10 april 1955. |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; studentenbeweging |
| Naam | Mets, Frans; Franz |
|---|---|
| Datums | ° Temse (Sint-Niklaas), 01/05/1874 - ✝ Lier, 10/04/1955 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | dokter; gemeenteraadslid; auteur |
| Bio | Frans Mets werd geboren in Temse op 1 mei 1874. Hij studeerde geneeskunde aan de Katholieke Universiteit Leuven van 1894 tot 1900. Tijdens zijn studententijd was hij secretaris van het Taal- en Letterlievend Studentengenootschap Met Tijd en Vlijt en redacteur van het tijdschrift "Ons Leven" (1898). In die periode stond hij in contact met Guido Gezelle. Hij gaf een lezing over de geschiedenis van Met Tijd en Vlijt. Hij was verder medewerker van "De Student", "Jong Dietschland" en "Dietsche Warande en Belfort". Na het afronden van zijn studies vestigde Mets zich als arts in Lier. Daar engageerde hij zich sterk in het culturele en maatschappelijke leven: hij was voorzitter van het Davidsfonds en van het Rode Kruis, en hij zetelde als gemeenteraadslid voor het Vlaams Nationaal Blok. Hj was de auteur van enkele geneeskundige brochures. In december 1923 werd zijn toneelversie van Wisemans "Fabiola" opgevoerd in Lier. Frans Mets overleed in Lier op 10 april 1955. |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; studentenbeweging |
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Mets, Frans; Franz |
|---|---|
| Datums | ° Temse (Sint-Niklaas), 01/05/1874 - ✝ Lier, 10/04/1955 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | dokter; gemeenteraadslid; auteur |
| Bio | Frans Mets werd geboren in Temse op 1 mei 1874. Hij studeerde geneeskunde aan de Katholieke Universiteit Leuven van 1894 tot 1900. Tijdens zijn studententijd was hij secretaris van het Taal- en Letterlievend Studentengenootschap Met Tijd en Vlijt en redacteur van het tijdschrift "Ons Leven" (1898). In die periode stond hij in contact met Guido Gezelle. Hij gaf een lezing over de geschiedenis van Met Tijd en Vlijt. Hij was verder medewerker van "De Student", "Jong Dietschland" en "Dietsche Warande en Belfort". Na het afronden van zijn studies vestigde Mets zich als arts in Lier. Daar engageerde hij zich sterk in het culturele en maatschappelijke leven: hij was voorzitter van het Davidsfonds en van het Rode Kruis, en hij zetelde als gemeenteraadslid voor het Vlaams Nationaal Blok. Hj was de auteur van enkele geneeskundige brochures. In december 1923 werd zijn toneelversie van Wisemans "Fabiola" opgevoerd in Lier. Frans Mets overleed in Lier op 10 april 1955. |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; studentenbeweging |
 | (C) 2020 CTB -
KANTL | Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren Koningstraat 18 | b-9000 Gent | Belgium | E ctb@kantl.be | T +32 (0)9 265 93 50 | F +32 (0)9 265 93 49 |  |
 |
