Ik vraag u dus Mijnheer, als het zijn kan mij daar eene kleene regel of bemerkinge van te geven, alsook van het gebruik van en in den onkennenden zien BV.: “Ik en heb hem, niet gezien” voor “Ik heb hem niet gezien.” met en te he geb ruiken zou het juiste beantwoorden aan het fransch - “Je ne l’ai pas vu.”

Het oud-Nederlandse loochenwoord ‘en‘ wordt vóór het werkwoord geplaatst om een ontkenning in te leiden, vaak in combinatie met niet, geen, nimmer, enz. Vb: "Ik en weet het niet." Dit gebruik is vergelijkbaar met het Franse ’ne‘ in ”Je ne sais pas”. In zijn antwoordbrief van 28/11/1887 aan G. Van Mullem schrijft Gezelle: “Wat het loochen woord en betreft ik en wete geen geval is ‘t welk ons volk dat woordeken kwalyk gebruikt. De Franschen hebben ‘t van ons geleerd en wy van de Franschen niet. Grimm beklaagt dat het Hoogduitsch het verloren heeft. Het is zoo oud als de germaansche tale zelve. Het begint overal, zelfs in Holland weer in te komen.”

In: P. Baes; H. V. d.B, De Taalsleutel of Vlaamsche Spraakregels tafelwijze geschikt. Thielt: Pollet-Dooms, 1890: 3de Bijvoeg. Taal en Wantaal (p. 65): “6. Het loochenende ‘en’ dient gebruikt te worden.” Dan volgt de mening van Van Beers die de verdwijning daarvan vaststelt sinds het midden van de 17de eeuw. Maar “Johan Winkler van Leeuwarden stelt dat dit “oude loochenwoordeken door onze hedendaagsche taaldwingelanden verworpen is, maar dat het in den volksmond, vooral in onze zuidelike (sic) gewesten, en ook hier en daar in Holland, nog leeft, en dat door de beste vlaamsche schyvers nog wel gebezigd wordt, terwyl het zooveel bevalligheid en zoetfloeiendheid (sic) aan de taal verleent.”

V ooraleer uit te scheen moet ik u verschooninge vragen over mijne stoutigheid, ge ziet M. dat ik zonder “fransche complimenten” ben en vriend van “Jan rechtuit”