[1] Moeder Overste van het Engels Klooster had een brief van Hendrik Van Doorne gekregen met een vraag over ‘la question teutonique’. Aangezien het manuscript Notitia Carthusianorum Anglorum bij Guido Gezelle was ter vertaling vroegen de zusters Gezelle, via Ernest Rembry, om de vraag van Van Doorne na te kijken op het origineel. Zie brief van zuster Marie Joseph (i.n.v. moeder overste Anne Belton) aan E. Rembry van 18/10/1883, brief van E. Rembry aan G. Gezelle van 19/10/1883 en de antwoordbrief van Gezelle.

[2] In zijn vorige brief schrijft Gezelle dat hij om de vertaling van het manuscript Notitia Carthusianorum Anglorum te vergemakkelijken het meest recente en meest gezaghebbende Engelse woordenboek had aangeschaft en bij verdere moeilijkheden vrienden in Engeland had raadpleegd.

[3] Ernest Rembry wilde delen van het manuscript Notitia Carthusianorum Anglorum (1743) van Dom James Long, dat werd bewaard in het Engelse Klooster te Brugge, laten vertalen voor publicatie in de Annales de la Société d’Émulation. Bij de opheffing van het klooster Sheen Anglorum hadden de Kartuizers hun boeken en handschriften in het Engelse Klooster in depot achtergelaten. De priorin, Mother Mary Augustine More (een directe afstammeling van Thomas More), verleende onderdak aan prior Dom Williams (de laatste prior van Sheen), die daar samen met twee andere broeders verbleef van juni tot november 1793. Hoewel Sheen Anglorum niet meer bestaat, worden het zegel en de archiefstukken bewaard in St. Hugh's Charterhouse te Parkminster. In 1960, na onderhandelingen met de algemene overste van de Kartuizers, werden de bewaarde boeken en documenten, die eerder in het klooster te Brugge waren, teruggegeven aan de Kartuizers. Het handschrift van Long bevindt zich sindsdien in de bibliotheek van de Kartuizers te Parkminster. De Engelse zusters in Brugge bezitten enkel nog een fotokopie. Het manuscript bevat twee teksten: de eerste vertelt het leven van de heilige Bruno, de stichter van de Kartuizers, terwijl de tweede de geschiedenis van de Engelse Kartuizers behandelt, met inbegrip van de geschiedenis van het klooster Shene-Nieuwpoort. Rembry schakelde Guido Gezelle in voor de vertaling. Hoewel Gezelle een deel van het manuscript vertaalde, werd zijn vertaling nooit voltooid of gepubliceerd. Rembry vond uiteindelijk een andere vertaler en publiceerde de Franse vertaling onder de naam van A.C. De Schrevel, hoewel de daadwerkelijke vertaling vermoedelijk door L.H. werd gedaan. (C. Verstraeten, De briefwisseling tussen Guido Gezelle en Ernest Rembry 1872-1899. Gent: Cultureel Documentatiecentrum Rijksuniversiteit, 1987, p.212-213).

[4] In zijn vorige brief schrijft Gezelle: ”parmi les vieux livres de l'oeuvre des vieux papiers j'ai trouvé deux ouvrages ayant appartenu, l'un à la bibliotheque des chartreux de Nieuport, l'autre à la biblioteque des chartreux de Shene, en Angleterre. Je vous destine les deux reliques.”.

[5] “Rembry was begin 1881 zo goed als klaar met zijn monografie over Sint-Gillis. Voor enkele taalkundige beschouwingen over de naam Gillis zou hij nog maar eens aankloppen bij Gezelle. Gezelle antwoordde bevestigend en Rembry stuurt hem, met het oog op de publicatie, de verschillende vormen van de naam Gillis die in zijn werk voorkomen. Het resultaat was een taalkundig opstel over de naam Αἰγίδιος en de wijzigingen die de naam in de verschillende talen in de loop der geschiedenis had ondergaan. Rembry publiceerde het 'en guise d'appendice' bij deel II, p.473-479. De lofbetuigingen bleven niet uit!” (C. Verstraeten, De briefwisseling tussen Guido Gezelle en Ernest Rembry 1872-1899. Gent: Cultureel Documentatiecentrum Rijksuniversiteit, 1987, p.202-205). (Zie ook brief van E. Rembry aan G. Gezelle van 10/02/1881).